28 μέρες πριν το ναυάγιο

Posted in blogging, διηγηματα on Απρίλιος 8, 2018 by rodia

Ούτε που θυμόταν πλέον πότε ακριβώς είχε μπαρκάρει σε τούτο το σκυλοπνίχτη. Εδώ τ’ όνομά του κόντευε να ξεχάσει, ημερομηνίες θα θυμόταν; «Με λένε Παντελή» μουρμούριζε μέσ’ απ’ τα δόντια του τις νύχτες που ξάπλωνε στη μικρή καμπίνα των καμαρότων να ξεκουράσει τα κόκκαλά του με τις σκουριασμένες κλειδώσεις -τα είχε φάει η αλμύρα τόσα χρόνια. Δεν είχε παράπονο πάντως από τη ζωή, αυτό που ήθελε του το είχε δώσει και με το παραπάνω. Στο κάτω κάτω της γραφής, όταν ζήταγε να φύγει απ’ το χωριό του και να ζήσει στη θάλασσα, που τότε δεν την είχε δει ακόμα ούτε ζωγραφιστή, ας ζήταγε κι ένα καράβι σε καλύτερη κατάσταση. Τώρα ήταν αργά για ν’ αλλάξει ο,τιδήποτε. Μαζί θα πηγαίναν φούντο, έτσι όπως ήταν τα πράγματα. Αν γνώριζε ότι αυτό το τέλος θα ερχόταν σε 28 μέρες από τη σημερινή, ίσως να άλλαζε κάτι -ίσως και όχι.

Η μόνη εικόνα που ‘ρχόταν καθαρά στο νου του απ’ τα παλιά, ήταν εκείνη μέσα στο πούλμαν του ΟΣΕ -ΣΕΚ λεγόταν τότε- στο κατέβασμα από Θεσσαλονίκη Αθήνα και μετά Πειραιά, για να μπαρκάρει στο καράβι όπου δούλευε λοστρόμος ο νονός του. «Πάρε με νονέ, πάρε κι εμένα στα καράβια» παρακάλαγε κάθε που ο καπτά Βασίλης ανέβαινε αραιά και που στα κατσικοχώρια του Καϊμακτσαλάν. Εκεί όπου μεγάλωνε ο μικρός Παντελής παρέα με τα βουβάλια, να βοηθά στο άρμεγμα και στο σταύλο από μωρό παιδάκι. Είχανε και μια δασκάλα με ξανθά κοτσίδια που έλεγε να μη δουλεύουν τα παιδιά, αλλά ποιος την άκουγε. Αμα δεν δούλευαν τα παιδιά, πώς θα τα βγάζαν πέρα τα σπίτια;

Για τούτο τα φέρναν στον κόσμο τα παιδιά, για να βοηθάν στα βουβάλια, αυτό είχε μάθει ο μικρός Παντελής. Οταν πήγαινε κάποια πρωινά στο σχολείο, έχοντας προσφάει ψωμί σταρένιο βουτηγμένο σε κρασί και κουτούλαγε στο μάθημα, είχε στο νου όχι τι έγραφε η ξανθιά στον πίνακα αλλά την ώρα που θα ξαναγύρναγε στους στάβλους να στοιβάξει τις σβουνιές και να ρίξει νερά στο πατημένο χώμα. Τις σβουνιές ερχόντουσαν εργάτες και τις παίρναν να φτιάξουν πατώματα καινούργια στα σπίτια ή να φρεσκάρουν τα παλιά. Η δασκάλα τον τράβαγε από τη μια, ο πάππος από την άλλη, στο τέλος νίκησε ο νονός του ο Βασίλης που έστειλε το κάλεσμα της ζωής του, ένα τηλεγράφημα και μια επιταγή ταχυδρομική για να ψωνίσει κουστούμι και για τα ναύλα του.

Τη θάλασσα δεν την είχε δει ποτέ ίσαμε τότε ο Παντελής. Μόνο ζωγραφιστή, σε κάτι φωτογραφίες ασπρόμαυρες που έστελνε ο νονός από μυθικά μέρη, Αμβέρσα, Αμστερνταμ, και άλλα τέτοια που μπερδευόταν η γλώσσα να τα λες. Ούτε μπορούσε να φανταστεί πώς μπορούσε να πλέει πάνω στο νερό ένα τόσο μεγάλο πράγμα, όπως του περιέγραφε ο νονός του το καράβι, σαν ένα θεόρατο σπίτι εκατό και δέκα φορές σαν το σταύλο τους. Ούτε όταν έφτασε Θεσσαλονίκη είχε καιρό να πάει να ρίξει μια ματιά, γιατί ίσα και πρόλαβε το πούλμαν από το πρακτορείο του ΚΤΕΛ.

Ετσι, καμαρωτός για να κρύβει το φόβο που ταξίδευε για πρώτη φορά μακριά απ’ το χωριό του, μπήκε και κάθισε στη θέση νούμερο δεκαεννιά, πλάι σε μια κοπελίτσα. Του είχανε πει να μη μιλάει με αγνώστους, αλλά αυτή η κοπελίτσα που τον ρώτησε από πού είναι και τι σπουδάζει, δεν του φάνηκε καθόλου επικίνδυνη. Απάντησε πως δεν σπουδάζει, ότι το δημοτικό τέλειωσε και δυο τάξεις απ’ το γυμνάσιο κι ότι κατεβαίνει Πειραιά για να μπαρκάρει και ότι ποτέ του δεν είδε θάλασσα. Με αυτό το τελευταίο, η κοπελίτσα ξαφνιάστηκε πολύ περισσότερο παρά με τα προηγούμενα, τόσο πολύ που του παραχώρησε τη θέση της δίπλα στο παράθυρο. «Για να τη βλέπεις καλύτερα» του είπε.

Την είδε. Και δεν ξεκόλλαγε τα μάτια του από πάνω της. Αυτό το απέραντο γαλάζιο νερό τον μάγεψε μέσα σε μια στιγμή. Το κάλεσμά του το άκουσε με την πρώτη. Αυτή ήταν η μοίρα του, αυτή ήταν η ζωή του, η θάλασσα και τίποτ’ άλλο, μόνο η θάλασσα. Θυμάται καλά ότι είχε κολλήσει τη μούρη του στο τζάμι και σαν να του κόπηκε η μιλιά, σα να μουγκάθηκε απότομα. Σίγουρα, πρέπει να τον ρώτησε η κοπελίτσα αν του αρέσει ή κάτι τέτοιο, αλλά απάντηση δεν βγήκε απ’ το στόμα του, ίσως μονάχα κάποιο μουγκρητό. Κάθε φορά που το σκέφτεται, λέει μέσα του πως θά ‘πρεπε τουλάχιστο να την είχε ευχαριστήσει για την καλωσύνη της να του δώσει τη θέση στο τζάμι, αλλά τότε πού μυαλό να το σκεφτεί.

++++++++

698 λέξεις

οποιος θέλει συνεχίζει με το δικό του τρόπο, όποιος θέλει αρχίζει δική του ιστορία και τίτλο δεν έβαλα γιατί δεν ξέρω πώς θα εξελιχτεί.
ΣΗΜ. γράφτηκε την Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2007 στο μπλογκ «28 Days In February 2007», που δεν είχε δυστυχώς την επιτυχία της προσπάθειας του προηγούμενου χρόνου όπου γραφτήκαν σούπερ κείμενα συν μια νουβέλα μοναδική συν το βιβλίο της Βίστα.

Προς ξένους δυνάστες προτάσσουμε Πολιτισμό [12]: Οι νεοβάνδαλοι στο Άργος

Posted in Uncategorized on Απρίλιος 3, 2016 by rodia

Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

[αφιερωμένο εξαιρετικά στην πατριωτική αγανάκτηση/έκρηξη 500 καλλιτεχνών προς τον Jan Fabre]

dynastres-argos3.4.16

To «έργο» της «ανάπλασης» του ιστορικού κέντρου του Άργους συνεχίζεται.

Και… «Ο αντιπεριφερειάρχης και οι δήμαρχοι διαβάζουν ποίηση»

Στην «Αρχαιολογία» της 20ης Δεκεμβρίου 2015 δημοσιεύθηκε ηλεκτρονικά άρθρο μου για την επιχείρηση «ανάπλασης» του ιστορικού κέντρου του Άργους. Δείξαμε στο άρθρο αυτό, υπό τον τίτλο «Ηρόστρατοι στο Άργος», πώς το κέντρο της ιστορικής πόλης, με 7,5 εκατομμύρια ευρώ τού, όπως φαίνεται, διαφεύγοντος παντός ελέγχου, ευρωπαϊκού ΕΣΠΑ, όδευε προς την πλήρη παραμόρφωσή του. Και ότι συνεργοί για τον σκοπό αυτό αναδείχθηκαν ο μελετητής του έργου, ο δήμαρχος Άργους, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, ο τότε υπουργός Πολιτισμού Πάνος Παναγιωτόπουλος και η τοπική Έφορος Αρχαιοτήτων Άλκ. Παπαδημητρίου.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (15 Μαρτίου 2016) το «έργο» της «ανάπλασης» έχει προχωρήσει στα βασικά σημεία του, ήτοι:

-Έχει «ξυριστεί» το κεντρικό άλσος της πόλης και στη…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 537 επιπλέον λέξεις

Η εκτέλεση ενός αθώου ελέφαντα

Posted in Uncategorized on Μαρτίου 21, 2016 by rodia

να το θυμαμαι.. Ευχαριστώ Ροίδη 🙂

Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

[Όταν η επιστήμη έχει γίνει τυφλό όργανο της κερδοσκοπίας]

elephant21.3.16

τουΑναγνώστη Λασκαράτου
Πρόσφατα διάβαζα κάπου μια έκκληση συλλογής υπογραφών υπέρ της απελευθέρωσης ενός δύστυχου ελέφαντα, που κάποιοι ιερείς στην Ινδία, νομίζω Βραχμάνοι, είχαν καθηλώσει με αλυσίδες στον περίβολο ενός ναού. Η φρικτή αυτή ιστορία που παραπέμπει στον δικό μας παπά στην Πάτρα που έβγαλε πέρυσι, στην τελετή της Ανάστασης, ένα αρνάκι επί σφαγήν στη λοταρία, απλά μας θυμίζει πόσο διαστροφικά πρόσωπα επανδρώνουν σε μεγάλο ποσοστό τα ιερατεία των διαφόρων θρησκειών, ζητώντας να καλύψουν τα κενά της ύπαρξής τους, μέσα από αυτούς τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς χειραγώγησης των κουτών, των φοβισμένων ή των ανισόρροπων  ανθρώπων.  Αυτοί που ζουν εκμεταλλευόμενοι τα ελαττώματα των συνανθρώπων τους, είναι απόλυτα βέβαιο πως δεν θα σεβαστούν τα δικαιώματα των ζώων.  Όμως τέτοιες άθλιες συμπεριφορές βλέπουμε και εκεί που δεν το περιμένουμε, ακόμη και στις τάξεις κορυφαίων επιστημόνων, γιατρών, εφευρετών κλπ. Στην ιστορία που ακολουθεί, συγκρούονται δυο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.155 επιπλέον λέξεις

Γυναίκα μόνη γράφει

Posted in αγχωδη, αναμεταδοσεις on Δεκέμβριος 9, 2015 by rodia
Ελαβα αυτό το γράμμα από διαδικτυακή φίλη απελπισμένη. Μου το κοινοποίησε και ζητά τη γνώμη μου, αν έκανε καλά που το έστειλε. «Τώρα είναι αργά», της απάντησα, «έπρεπε να με ρωτήσεις πριν το στείλεις». Δεν περιμένω να μου ξαναγράψει και μάλλον έχω δίκιο. Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν…

 

ΚΩΣΤΑ,
ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ ΜΕ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΩΜΟΤΗΤΑ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΜΕ ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΚΟΥΤΑΚΙ ΘΕΛΕΙΣ.
ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΤΙ ΛΥΘΗΚΕ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. ΑΡΧΙΣΕ ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΕ ΚΑΙΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΥΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΓΟ. ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΜΩΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΙ ΠΟΝΑΩ. ΠΟΥ ΔΕ ΓΝΩΡΙΣΤΗΚΑΜΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ.
ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΑΝΑΔΕΥΕΙΣ ΔΙΑΡΚΩΣ ΣΑ ΜΙΞΕΡ. ΚΟΡΜΙ ΚΑΙ ΜΥΑΛΟ. ΑΠΟΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΙ. ΣΕ ΠΟΘΩ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ (ή ΜΗΠΩΣ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΕΟ?) ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΠΝΙΞΕΙΣ. ΝΑ ΜΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ. ΝΑ ΧΑΘΩ. ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΡΩΤΑ. ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗ ΣΠΑΣΩ. ΝΟΙΩΘΩ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ.
ΑΝ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΕ ΜΕΝΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. ΜΗ ΜΟΥ ΓΡΑΨΕΙΣ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ. ΟΥΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ ΚΑΠΟΤΕ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΕ ΑΓΓΙΞΕ. ΓΡΑΨΕ ΣΕ ΜΕΝΑ. ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. ΕΝΑ ΣΚΕΤΟ ΓΡΑΜΜΑ. ΞΕΡΟ. Σ ΑΓΑΠΩ ΤΟΣΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΔΕ ΘΑ ΜΕ ΝΟΙΑΞΕΙ. ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΩ ΤΙ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΥΩ ΜΟΝΟ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΧΩ ΤΑ ΛΟΓΙΑ. ΑΛΛΟΥ ΠΑΤΩ ΚΙ ΑΛΛΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ. ΕΙΜΑΙ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ?
ΓΙΑΤΙ ΣΤΑ ΓΡΑΦΩ? ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΤΗ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ.

Τί ψωνίζει ο ιππότης του van Mieris;

Posted in Uncategorized on Αύγουστος 30, 2015 by rodia

εξαιρετικο!

Than Pan

Franz van Mieris ο Πρεσβύτερος: "Ιππότης στο Κατάστημα".  Λάδι σε ξύλο, 1660. Kunst Historisches Museum. Βιέννη, Franz van Mieris ο Πρεσβύτερος: «Ιππότης στο Κατάστημα». Λάδι σε ξύλο, 1660.
Kunst Historisches Museum. Βιέννη,

Τον Αύγουστο του 2015 βρέθηκα για λίγες μέρες στην Βιέννη. Μία από αυτές τις μέρες την πέρασα στο περίφημο Kunst Ηistorisches Museum και στο τέλος της κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα στο οποίο είχα οδηγηθεί και άλλες φορές στο παρελθόν: κάθε πόλη με τόσο σπουδαία παράδοση και πολιτισμό πρέπει να την επισκεφθείς περισσότερες της μίας φορές ώστε κάποια από αυτές να την αφιερώσεις ειδικά στα μουσεία και στις πινακοθήκες της. Όχι μόνο λόγω του όγκου και της ποσότητας των έργων τους αλλά μόνο και μόνο για να αφιερώσεις τον απαραίτητο χρόνο στην «ανακάλυψη» (και την χαρά που αυτή προσφέρει στους λάτρεις της τέχνης και της ιστορίας της) των λεπτομερειών εκείνων που κάνουν κάποια έργα –και εν προκειμένω κάποιους πίνακες- τόσο ξεχωριστά.
Ένα τέτοιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα που βεβαιώνει του λόγου το ασφαλές είναι και ο πίνακας…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 536 επιπλέον λέξεις

«Το δικαίωμα στην τεμπελιά» (Βασίλης Ραφαηλίδης

Posted in Uncategorized on Αύγουστος 10, 2015 by rodia

Λέξεις… (επί-λεκτική σωτηρία)

Posted in παραλογα, ποιηματα, αγχωδη on Νοέμβριος 16, 2014 by rodia

Να πιαστώ από μια λέξη
Να κάνω θηλειά

από λέξεις
πλεγμένες

Ενα πλεκτό λέξεων

-μια πλεκτάνη-

Να σηκωθώ

πατώντας σ’ένα κουβάρι
από λέξεις

Να βουλιάξω

σε λέξεις μαλακές

Να πνιγώ

σε ένα λεξικό

Ψάχνοντας μια λέξη καθαρή

Ποια λέξη;
Ποια λέξη;

Να πιαστώ από μια λέξη

-άγνωστη λέξη-

Λέξη από ανύπαρκτο λεξιλόγιο

Μετά, αφού σωθώ,
Να λογοδοτήσω
Χρησιμοποιώντας λέξεις

-βρώμικες λέξεις-
για ξεκάρφωμα:

πως τάχα δεν βρήκα τη λέξη,
πως δεν την ξέρω,
πως δεν υπάρχει…
Ενώ έχει γίνει κτήμα μου

φωλιάζει στο μυαλό μου

Με έχει κατακτήσει ολόκληρη
και ΝΑΙ!

Είμαι η Λέξη!
Είμαι η Λέξη η καθαρή,
η λέξη που δεν υπάρχει,
η λέξη που ψάχνω

Είμαι η λέξη που δεν θα βρω
Η λέξη που θα ενταφιαστεί

που θα βουλιάξει
και θα πνιγεί

Μέσα σ’ ένα μακρόσυρτο παραλήρημα

-καλή ώρα.

______________________
γράφτηκε στις 4/8/2013