Archive for the Larry Cool Category

Aνέμελος Νεκρὸς

Posted in ποιηματα, Larry Cool on Απρίλιος 24, 2013 by rodia

null

Κρατῶ στὴν παλάμη τὸ μυαλό μου

Ἐντός του ὑποφώσκουν ὁ κόσμος καὶ ὁ βίος μου:
.
.
(…βρίσκομαι ἀποκλεισμένος στὴ “Μεγάλη Βρετάνια”

Στὴν κορνίζα τῆς ὀροφῆς,

Κουρνιάζουν ἀγγελούδια μὲ γούνινα μάτια

Στὸ πλακόστρωτο ἕρπει ὁ παραπληγικὸς Σόϊμπλε

Ῥάμφη τοῦ τρυποῦν ἐκ τῶν ἔνδον τὸ πρόσωπο

Ὄρνεα μέσα του τοῦ καταβροχθίζουν τοὺς ὀφθαλμοὺς

Διακοπὴ ῥεύματος…

Βυθίζω τὰ χέρια στὸ σῶμα τῆς μαγείρισσας

Τῆς ἀναδεύω μὲ λαγνεία τὰ σπλάγχνα

Χώνει τὰ δάκτυλα καὶ πιάνει τὴν καρδιά μου

-«Δὲν μ’ἀγαπᾶς» διαπιστώνει, «νὰ γαμήσῃς θέλεις»…)
.
.
Κλειδώνω τὴν φαιὰ οὐσία σ’ἕνα συρτάρι

Τὸ ἄδειο μου κρανίο,

Εἶναι τὸ πανδοχεῖο τῶν ἀνέμων.

___________________
Ευχαριστώ Larry Cool 🙂

Advertisements

Οἱ τελευταῖες ἡμέρες [Larry Cool]

Posted in ποιηματα, Larry Cool on Φεβρουαρίου 10, 2013 by rodia

null

Σ’αὐτὴ τὴν πόλη ποτὲ δὲν βρέχει

Ἕνα ἄλογο ὠρθωμένο στὰ πίσω πόδια,

Τρώγει τὰ σύννεφα.

 

Μ’ἕναν παρατεταμένο πόρδο ὁ πρωθυπουργός,

Διαγράφει στοὺς αἰθέρες ἀνεξέλεγκτη πτήση

Τὸ συρρικνωμένο δέρμα πέφτει στὰ Ἐξάρχεια

Κόρακες βγαίνουν μέσα ἀπ’τοὺς ἀνθρώπους.

 

Χορεύω μὲ δυὸ φίλες μου σουὶγκ στὸ Φλορὰλ

Τ’ἄστρα βλέπουν τὴν ἴδια τους τὴν λάμψη ἀπ’τὰ μάτια μας

Καταλήγουμε σ’ἕνα παγερὸ ξενοδοχεῖο

Εἴμαστε καυλωμένοι· τὰ μουνιά τους ἀχνίζουν

Τὰ σώματα δὲν ἀντέχουν τὴν παγωνιὰ τῆς ὕπαρξης

Φτιάχνουν γύρω τους τὸ κουκούλι τοῦ κόσμου.

Τὰκ-τὰκ ἕνας τυφλὸς μὲ τὸ ῥαβδὶ ξυπνᾶ,

τοὺς θαμμένους κάτ’ἀπ’τὰ πεζοδρόμια ποιητὲς

Ἀνασηκώνουν τὶς πλάκες καὶ βγαίνουν.
__________________________
http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

ΣΗΜ.1. Ευχαριστώ Λάρρυ που με κρατάς ξυπνητή!
ΣΗΜ.2. Θυμήθηκα το επικό: http://rodiat7.blogspot.gr/2009/09/blog-post_17.html (με σχόλια)
και http://rodiat7.blogspot.gr/2009/09/blog-post_17.html (με εικόνες)

Παράνοια [Larry Cool]

Posted in ποιηματα, αναμεταδοσεις, Larry Cool on Ιανουαρίου 15, 2013 by rodia

null

Καθένας σχίζει ἕνα κομμάτι ὁρίζοντα,

Καὶ ῥάβει μόνος του τὸ στενό του κοστούμι

Ὁ οὐρανὸς ἔχει κατέβει τόσο χαμηλά,

Ποὺ δὲν χωροῦμε πλέον ὄρθιοι, βαδίζομε σκυφτοὶ

Στόματα ἀνοίγουν ξαφνικὰ στὴν ἄσφαλτο,

Ἐλευθερώνοντας θαμμένες κραυγές,

Καὶ ξανακλείνουν.

 

Ὁ πρωθυπουργὸς κηρύσσει τὴ χώρα,

Σὲ κατάσταση ἀπόλυτης παράνοιας

-«Χαρίστε μου μιὰ σάρπα ἀπὸ ἄνεμο» ἐκλιπαρεῖ

Ἕνας τραπεζίτης τοῦ γλείφει τὸν βολβὸ τοῦ ὀφθαλμοῦ

Ἕνας γδαρμένος λαγὸς περνᾶ μὲ ἅλματα.

 

Μέσ’ τὸ κρανίο μου, ἰκριώματα

Μικροσκοπικοὶ τεχνίτες,

Οἰκοδομοῦν ἕναν κόσμο χωρὶς ἐξουσίες

Ὁ παλιὸς χάνεται μ’ ἕναν βορβορυγμό,

Στὶς δῖνες τῶν ματιῶν μου.

________________________

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

 [επιφυλάσσομαι δια μελλοντικήν αναμόρφωσιν.. Το λάτρεψα αυτό το ποίημα λέμε.. Ευχαριστώ Λάρρυ]

Θα δημιουργήσουμε τον παράδεισο: Ο Larry Cool δίνει οδηγίες και’γώ παίζω

Posted in παραποιησεις, ποιηματα, Larry Cool on Σεπτεμβρίου 2, 2011 by rodia

Θὰ δημιουργήσουμε τὸν παράδεισο

Ἀνθρώπινα σώματα,
Κραυγάζουν τὶς νύκτες καινούργιους κόσμους
Λάβα ἀνέρχεται ἀπὸ τὰ βάθη τῆς γῆς
Περνᾶ ἀπ’ τὰ τρυπημένα τους πέλματα
Κι ἐξακοντίζεται ἀπ’ τὰ στόματα.

Αἰωροῦνται πελώριες γυναῖκες
Ἀπὸ τὴ μέση καὶ κάτω εἶναι μέδουσες
Οἱ πλόκαμοί τους σύρονται,
Ἐπάνω στὶς στέγες καὶ τοὺς θόλους τῆς μητρόπολης.

Τὸ αἰώνιο σῶμα μου,
Πλανᾶται ναρκωμένο στὸ διάστημα
Ἀπὸ τὶς κνῆμες του βγαίνουν ῾ρίζες
Ἀπὸ τὰ μάτια, κλαδιὰ μὲ φυλλώματα
Ἀπ’ τὰ δάκτυλα μῆλα
Γύρω του σχηματίζεται,
Ἕνας μικρὸς τόπος μὲ ἀραιὸ χῶμα
Κι ἕνας κῆπος
Ὅποιος ἒχει γευθεῖ τὸν καρπό μου, γνωρίζει.

__________________________
ΣΗΜ.1. στο ιστολόγιό του, ο διαδικτυακός καλλιτέχνης παρουσιάζει κομμάτια από το καινούργιο του μυθιστόρημα ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ…
ΣΗΜ.2. Φυσικά και θα παίξω και με αυτό το ποίημα, αμ πώς;

Δημιουργήσαμε την Κόλαση

Ανθρώπινα πτώματα,
Στρατολογούν τα μεσημέρια παλιά κοσμήματα
Αστραπές ρίχνει ο θόλος του ουρανού
Τρυπούν τα μελωμένα τους στήθη
Κι εξακοντίζονται απ’ τα οπίσθια.

Ξεπροβάλλουν πελώριες γυναίκες
Από τη μέση και πάνω είναι σαλιγκάρια
Οι κεραίες τους ανιχνεύουν,
Επάνω στις λάσπες και τις θολές μήτρες.

Το αιώνιο πτώμα σου,
Βυθίζεται χορεύοντας στη λάσπη
Στους αγκώνες του έχει πρίζες
Στα φρύδια, καλώδια με κυκλώματα
Στα γόνατα ξύλα
Γύρω του σχηματίζεται,
Μια μεγάλη λακκούβα με θολό νερό
Κι ένα νησί
Οποιος έχει πάθει ηλεκτροπληξία, γνωρίζει!
–>> ατακα κιεπιτοπου εδω