Αρχείο για Μαρτίου, 2014

Το ύφασμα «χρόνος»

Posted in ποιηματα, σκεψεις on Μαρτίου 20, 2014 by rodia

null

Στους παιδικούς μας αργαλειούς
Υφαίναμε τα όνειρά μας
Το ύφασμα χρόνος υφαίναμε
Με υφάδι το κορμί, στημόνι το μυαλό
Ο χρόνος πότε τεντωνόταν σαν σκοινί
Και πότε σαν λάστιχο
Αργότερα, σαν μεγαλώσαμε,
Φτιάξαμε το ύφασμα γραββάτες
Αυτές που φορούν και στους πεθαμένους

γενέθλια θανάτων

Posted in παραξενα, αγχωδη on Μαρτίου 11, 2014 by rodia

null
–Θανατογενέσεις…
–Η γέννηση του θανάτου λοιπόν;
–Εκεί οδηγεί ο τρίτος πόλος;
–Ο τρίτος πόλος που τού λείπουν δυο γραμματάκια για να γίνει πόλ(εμ)ος; εμ;
–Θα δοξάζουμε ωσάν Ετρούσκοι τον θάνατο αντί για τη γέννηση;
–Θα διαλέγουμε κουτιά για θάψιμο, ποιότητες μαρμάρων, γραμματοσειρές για τα αγγελτήρια;
……………………………………………………..
(μετά τις σκόρπιες φωνές, αρχίζει ένας διάλογος κάπου κοντά)

–Εσείς πόσες φορές πεθάνατε;
–Μία.
–Μονάχα μία; Ω, τόσο νέος στον πλανήτη λοιπόν…
–Πόσες φορές μπορεί να πεθάνει κανείς, δηλαδή;
–Οσες ακριβώς μπορεί να γεννηθεί.. Απειρες!
–Σοβαρά;
–Αμ, πώς!
–Ελάτε τότε να πεθάνουμε μαζί και μετά ξαναγεννιόμαστε!
–Αμ δεν είναι έτσι ακριβώς.. Το να πεθάνουμε μαζί δεν σημαίνει πως είναι δυνατό να γεννηθούμε πάλι μαζί.. Ζωή και θάνατος είναι γεγονότα εντελώς τυχαία.
–Α.
–Δεν αρέσει αυτό σε πολλούς.. Εμένα μου αρέσει το τυχαίο.
–Α.
–Τί «Α» και «ξε-Α»;
–Τι να πω; Ολα αυτά θέλουν παραπάνω σκέψη.
–Το να γεννηθείς και να πεθάνεις; Δεν θέλει καθόλου σκέψη.. Πράξη θέλει!
–Τί πράξη;
–Απραξία μάλλον…
–Α.
–Κλείσε το στόμα σου παιδί μου, θα μπει καμμιά μύγα!
–Νεογέννητη μύγα;
–Ε;
–Νεογέννητη ή ψόφια;
……………………………………………………..
(καιρός ήταν να αλλάξει επίπεδο η συζήτηση, κόντεψα να τους πιστέψω και’γώ)

Ροζ

Posted in περιγραφες on Μαρτίου 5, 2014 by rodia

null

Ο ουρανός είναι ροζ.
Στο βάθος, ένα αλύγιστο κυπαρίσσι,
αγκαλιασμένο από ένα πεύκο στρουμπουλό,
υψώνεται αγέρωχα προς το φεγγάρι.
Ενα φεγγάρι αχνό, μισό,
φτιαγμένο λες από αραιή ασημόσκονη,
ριγμένη άτσαλα στο ροζ φόντο.
Ποτέ δεν συμπαθούσα το ροζ χρώμα,
αλλά σήμερα μ’ αρέσει.
__________
γραμμένο στις 18/1/2014

Σκιάχτρα

Posted in παραξενα, ποιηματα on Μαρτίου 5, 2014 by rodia

null
Ξαφνικά, το μπαλκόνι γέμισε σκιάχτρα.
Μάλλον θα σκαρφάλωσαν τη νύχτα από την υδρορρόη.
Χάρηκα το πρωί που τα είδα.
«θα γλιτώσω από τις κουτσουλιές των περιστεριών»
είπα μέσα μου.
Πράγματι, περιστέρια δεν ξαναπάτησαν στο μπαλκόνι.
Ούτε σπουργίτια, ούτε χελιδόνια, ούτε κομπογιάννοι το χειμώνα.
Το κελάϊδισμα που με ξύπναγε τα πρωϊνά, δεν ξανακούστηκε.
Η πολύχρωμη φορεσιά των σκιάχτρων, στην αρχή έφερνε ευφορία,
αλλά σιγά σιγά ξεθώριασε.
Τώρα, υπάρχουν μόνο σκιάχτρα στο μπαλκόνι.
Σκιάχτρα ξεθωριασμένα, ξεμαλλιασμένα από τον αέρα…
και δεν ξέρω πώς να τα διώξω.
_______
γράφτηκε στις 18/1/2014