Μια μέρα εμφανίσθηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.
Ανάγνωση του υπολοίπου »
Εδώ μας παίρνουνε το σκαλπ
κι εμεις βαρύ χαρμάνι
Τους λείπει μόνο το φτερό
να γίνουν ινδιάνοι!
Εδώ μας κόβουν το λαιμό
κι εμείς λέμε “ξεκίνα”
Μία μας σπρώχνουν στο γκρεμό
και μιά στη γκιλοτίνα!
Εδώ τα πράγματα θολά
κι εμείς γυαλιά ηλίου
Μας τραγουδάνε τραλαλά
στο βούλιαγμα του πλοίου!
__________
Μάνα, παίρνω των ομματιών μου λέμε!
Μια φορά, ήταν ένα μικρό χαρούμενο γατάκι, που ζούσε σε ένα μικρό χαρούμενο σπιτάκι, όπου κατοικούσε μια μικρή χαρούμενη οικογένεια. Ο μπαμπάς ήταν χαρούμενος, σφύριζε χαρούμενους σκοπούς, ξύπναγε χαρούμενος κάθε πρωί με ήλιο ή με μπόρα και πήγαινε χαρούμενος στη δουλειά του, που του άρεσε πολύ. Η μαμά ήταν κι αυτή πολύ χαρούμενη γιατί είχε μια δουλειά που της έδινε πολλή χαρά. Τα παιδιά ήταν χαρούμενα επίσης, γιατί λάτρευαν το σχολειό τους, τη δασκάλα τους και όλα τα μαθήματα τα μελετούσαν με ευχαρίστηση. Ολοι στο σπιτάκι αυτό ήταν χαρούμενοι γιατί έκαναν κάτι που τους άρεσε πολύ, αγαπούσαν τη γνώση, αγαπούσαν τη δουλειά, αγαπούσαν ο ένας τον άλλο -το κυριότερο- και περνούσαν τις μέρες τους με γέλια και χαρές και ξεφάντωσες πολλές, μέχρι που πλάκωσαν κάτι κακοί μαφιόζοι και γκρέμισαν το σπιτάκι, έστειλαν το μπαμπά στα ξένα για δουλειά, έβαλαν τη μαμά στα αζήτητα -εφεδρεία, το είπαν- και στείλαν τα παιδιά σκλάβους στα ξενοδοχεία να γυαλίζουν παπούτσια τουριστών, μια και τα σχολεία τα είχαν ήδη σφραγίσει αφού διώξαν όλους τους δασκάλους. Το γατάκι, που είχε μεγαλώσει και είχε γίνει μια πανέμορφη γάτα, το έβαλαν σε φούρνο μικροκυμάτων, γέλασαν με το μπαμ! που έκανε όταν έσκασε και «έτσι σκίζουν σήμερα τις γάτες ρε!» ακούστηκε μια αγριοφωνάρα.
Θὰ δημιουργήσουμε τὸν παράδεισο
Ἀνθρώπινα σώματα,
Κραυγάζουν τὶς νύκτες καινούργιους κόσμους
Λάβα ἀνέρχεται ἀπὸ τὰ βάθη τῆς γῆς
Περνᾶ ἀπ’ τὰ τρυπημένα τους πέλματα
Κι ἐξακοντίζεται ἀπ’ τὰ στόματα.
Αἰωροῦνται πελώριες γυναῖκες
Ἀπὸ τὴ μέση καὶ κάτω εἶναι μέδουσες
Οἱ πλόκαμοί τους σύρονται,
Ἐπάνω στὶς στέγες καὶ τοὺς θόλους τῆς μητρόπολης.
Τὸ αἰώνιο σῶμα μου,
Πλανᾶται ναρκωμένο στὸ διάστημα
Ἀπὸ τὶς κνῆμες του βγαίνουν ῾ρίζες
Ἀπὸ τὰ μάτια, κλαδιὰ μὲ φυλλώματα
Ἀπ’ τὰ δάκτυλα μῆλα
Γύρω του σχηματίζεται,
Ἕνας μικρὸς τόπος μὲ ἀραιὸ χῶμα
Κι ἕνας κῆπος
Ὅποιος ἒχει γευθεῖ τὸν καρπό μου, γνωρίζει.
__________________________
ΣΗΜ.1. στο ιστολόγιό του, ο διαδικτυακός καλλιτέχνης παρουσιάζει κομμάτια από το καινούργιο του μυθιστόρημα ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ…
ΣΗΜ.2. Φυσικά και θα παίξω και με αυτό το ποίημα, αμ πώς;
Δημιουργήσαμε την Κόλαση
Ανθρώπινα πτώματα,
Στρατολογούν τα μεσημέρια παλιά κοσμήματα
Αστραπές ρίχνει ο θόλος του ουρανού
Τρυπούν τα μελωμένα τους στήθη
Κι εξακοντίζονται απ’ τα οπίσθια.
Ξεπροβάλλουν πελώριες γυναίκες
Από τη μέση και πάνω είναι σαλιγκάρια
Οι κεραίες τους ανιχνεύουν,
Επάνω στις λάσπες και τις θολές μήτρες.
Το αιώνιο πτώμα σου,
Βυθίζεται χορεύοντας στη λάσπη
Στους αγκώνες του έχει πρίζες
Στα φρύδια, καλώδια με κυκλώματα
Στα γόνατα ξύλα
Γύρω του σχηματίζεται,
Μια μεγάλη λακκούβα με θολό νερό
Κι ένα νησί
Οποιος έχει πάθει ηλεκτροπληξία, γνωρίζει!
–>> ατακα κιεπιτοπου εδω
Σε μονοπάτια φιδοτόπων τι θέλω ‘γώ να περπατώ;
Είναι καλύτερα λοιπόν ν’ ακροβατώ,
να σβουράω σαν τη ρόδα, όπως δεν τόλμησε κανείς,
και τα χνάρια μου να σβήνω με την άχνα της φωνής
Κι αν λεξιλόγια μου τάζουν για να στιλβώσουν το μυαλό,
σβουράω σα ρόδα κι ανυπόκριτα γελώ,
έχω μάθει ν’ αγναντεύω πιο μακριά κι απ’ τα βουνά,
κι όποια λέξη κι αν ακούσω, μου την έχουν πει ξανά
_____________
from: http://rodiat4.blogspot.com/2007/05/blog-post_31.html
Κλειστήκαμε στις πόλεις
-ποντίκια των γραφείων-
χάσαμε τον ορίζοντα
ξεχάσαμε τους τόπους,
όπου οι πηγές αναβλύζουν,
δεν βλέπω πια ποτάμια
να οδεύουνε προς θάλασσες.
Ποτάμια έγιναν τα δάκρυα,
θάλασσες κάποια μάτια,
πηγές οι πληροφοριοδότες των ΜΜΕ,
ορίζοντας ένα κορμί
-συχνά στα τέσσερα.
Ανάγνωση του υπολοίπου »
χα
χαχα
χάθηκα
χαράματα
χαράχτηκε η
χαρά μου στο
χαλασμένο ρου-
χαλάκι σου, όπου
χάραξα κάποια
χαραυγή τις
χάρες σου
χάθηκα
χαχα
χα
18/7/2006: http://rodiat4.blogspot.com/2006/07/60.html
Να φάμε μακαρόνια με κιμά;
ή μήπως να σου φτιάξω γιουβετσάκι;
Σ’ αρέσει το αρνάκι καπαμά,
μπορώ να το ταιριάξω με σπανάκι!
και κει που καίγεται ο κόσμος αυτή ρεύεται
κι εσείς χορεύετε
κι εσείς χορεύετε
έχει στουμπώσει στο φαΐ και ονειρεύεται
πως αδυνάτισε χορεύοντας τσα τσα!
Μ’ αρέσει για σφαγές να μου μιλάς,
μ’ αρέσει να μου λες για πεθαμένους!
Αχ, πες μου για θριάμβους της ΕΛΑΣ,
για λέγε για φτωχούς κι απολυμένους!
ο κόσμος όλος το γλεντάει με το σφάξιμο
κι ούτε ένα κράξιμο
κι ούτε ένα κράξιμο
σκάβει με σθένος να πετύχει αυτό το θάψιμο
βαθύ λαγούμι να χωρέσουν τα λεφτά!
Το ΝΑΤΟ σφάζει στο Αφγανιστάν,
φτωχούς πυροβολούν στη Βολιβία.
Ποιος είναι πιο μεγάλος ταλιμπάν
αυτό θ’ αποδειχτεί στη νεκροψία…
και ο πλανήτης να χαζεύει στα κανάλια του
τα μαύρα χάλια του
τα μαύρα χάλια του
στίβει ανθρώπους για ζουμί στα πορτοκάλια του
και καταπίνει βιταμίνες με ουρά!
–>> μεταφορά από εδώ
–>> ο τρόπος και η ώρα που γράφτηκε, εδώ
Σκίζοντας το στέρνο
ξεπετιούνται φεγγάρια
δαγκώνοντας ομίχλες παθιασμένες
χάρισέ μου ένα φεγγάρι απ’ τα φεγγάρια σου
Σκίζοντας το στέρνο
πόνοι αυλακώνουν μάτια
απλώνοντας κρεμάστρες αμμουδερές
χάρισέ μου ένα πόνο από τους πόνους σου
Σκίζοντας το στέρνο
θα σου χαρίσω δυό φεγγάρια πόνο
γεμίζοντας ομίχλη
τα μάτια σου
