Archive for the σκεψεις Category

Το ύφασμα «χρόνος»

Posted in ποιηματα, σκεψεις on Μαρτίου 20, 2014 by rodia

null

Στους παιδικούς μας αργαλειούς
Υφαίναμε τα όνειρά μας
Το ύφασμα χρόνος υφαίναμε
Με υφάδι το κορμί, στημόνι το μυαλό
Ο χρόνος πότε τεντωνόταν σαν σκοινί
Και πότε σαν λάστιχο
Αργότερα, σαν μεγαλώσαμε,
Φτιάξαμε το ύφασμα γραββάτες
Αυτές που φορούν και στους πεθαμένους

Advertisements

Ο στρατάρχης Philippe Pétain και ο μαύρος Ιούνιος της Γαλλίας

Posted in σκεψεις with tags on Ιουνίου 21, 2011 by rodia
Στις 14 Ιουνίου 1940, η γερμανική στρατιά καταλαμβάνει το Παρίσι. Στις 16 Ιουνίου, παραιτείται ο πρωθυπουργός Πωλ Ρεϋνώ και αναλαμβάνει την πρωθυπουργία ο ήρωας του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, ο 84χρονος στρατάρχης Philippe Pétain. Μερικοί είπαν, βασισμένοι στο ηρωϊκό του παρελθόν, ότι ήταν «θεία έμπνευση», αλλά ο στρατάρχης δεν άργησε καθόλου να διαψεύσει τις ελπίδες τους. Στις 17 Ιουνίου, μόλις 24 ώρες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, παρέδωσε τη χώρα του στον κατακτητή, επειδή πίστευε ότι η χιτλερική Νέα Τάξη θα επικρατήσει στην Ευρώπη. Ετσι, συνθηκολόγησε με τον εχθρό και στη συνέχεια συνεργάστηκε μαζί του, καλώντας τους συμπατριώτες του -«με βαρειά καρδιά», όπως είπε- να πάψουν να πολεμούν.

Πόσο απέχει ένας ήρωας πολέμου από την προδοσία; Πώς ένας πρώην ήρωας γράφει μια απο τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία της πατρίδας του;

Διαβάζοντας μερικά από τα λόγια που απηύθυνε προς το λαό της Γαλλίας, παραξενεύτηκα πολύ. Μου θύμισαν μερικά φρέσκα λόγια, που έχουν ειπωθεί πολύ πρόσφατα προς εμένα και το λαό της χώρας μου, με εξαίρεση τις αναφορές περί ανθρώπων, μια έννοια που φαίνεται να έχει ξεχαστεί στις μέρες μας. Είναι έτσι ή κάνω λάθος; Για διάβασε κι εσύ -ιδίως τις πρώτες δυο φράσεις:

«Υποφέρετε και θα υποφέρετε πολύ ακόμα.
»Γιατί πληρώνουμε τα σφάλματά μας.
»Να θυμάστε πρώτ’ απ’ όλα πως είστε άνθρωποι.
»Ανθρωποι που ανήκετε σε παλιό και ένδοξο έθνος.
»Ελάτε κοντά μου με εμπιστοσύνη.
»Ενωμένοι θα βγούμε από το σκοτάδι, όπου μας έριξε αυτή η περιπέτεια».

Αδικο είχαν οι γάλλοι και οι σύμμαχοι να φτύσουν το στρατάρχη; Επικράτησε η λογική ή ο παραλογισμός; Ποια είναι άραγε η λογική, όταν μια χώρα βρίσκεται σε πόλεμο; Να παραδίδεται αμαχητί; Να αφήνει τα όσια και τα ιερά της, τον αμύθητο πλούτο της να φορτώνεται στα τρένα για τη χώρα του εχθρού, τη Γερμανία; Να αφήνει τους πολίτες απροστάτευτους στο έλεος των κατακτητών; Και τί σόι εμπιστοσύνη ζήτησε να του δείξουν οι συμπατριώτες του; Λες και η «περιπέτεια» στην οποία αναφέρεται ήταν κάτι τι το τυχαίο και το μοιραίο, κάτι στο οποίο δεν μπορούσε να αντιταχθεί, μια φυσική καταστροφή, ένας σεισμός ή μια καταιγίδα…

Κυρίως, βέβαια, εστιάζω στο δεδομένο του πόνου, αυτό που οι γάλλοι πρέπει να χωνέψουν, ότι «θα υποφέρουν και θα υποφέρουν για πολύ ακόμα» και των «σφαλμάτων που πληρώνουν».

Λόγια ενός ξεμωραμένου ή απλώς λόγια ενός αποστεγνωμένου μυαλού χωρίς την παραμικρή ενσυναίσθηση;
____________________________

Περισσότερα για τον στρατάρχη εδώ:
1. Philippe Pétain
2. au Conseil National du 8 juillet 1941

Κατακαημένε Ντομινίκ, τί σού ‘μελλε να πάθεις…

Posted in σατιρα, σκεψεις, αναμεταδοσεις, επικαιρα on Μαΐου 19, 2011 by rodia
Με δυο λόγια, ο διασυρμός του Ντομινίκ Στρωςς Καν είναι η μπόμπα που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη με παράπλευρη απώλεια την καθυπόταξη του ΔΝΤ, πιθανότατα με τη συναίνεση της Γαλλίας του Σαρκό -ή τούμπαλιν- και εξηγώ:
Εχοντας στο νου τις φιγούρες των ηγετών που κατέρρευσαν μέσα σε μια νύχτα, που λένε, ταπεινώθηκαν, εξευτελίστηκαν και είχαν κι ένα θάνατο αποτρόπαιο, φτάνουμε στη φάση Ντομινίκ Στρωςς Καν. Στο προχτές, δηλαδή. Αυτή είναι μια περίπτωση πιο σύνθετη, γιατί παίζουν πολλά και διάφορα, μια και τον βλέπουμε να πρωταγωνιστεί στο ρόλο του «κακού», το ρόλο που του χάρισαν να παίξει οι «καλοί», κι ανησυχώ. Επειδή όσο τα σενάρια γυριζόντουσαν σε χώρες μακρινές δεν καταλάβαινα και πολύ τι ακριβώς γινόταν, ανησυχούσα βέβαια, αλλά δεν πήγαινε ο νους μου ότι μπορεί να πλησιάσουν τόσο επικίνδυνα. Θεωρούσα την Ευρώπη ασπίδα αδιαπέραστη, βλέπεις. Ακόμα κι ο Μιλόσεβιτς φαινόταν μακρινός. Ελα όμως που η καρδιά της Ευρώπης, η Γαλλία, θίγεται άμεσα! Γιατί, μη πει κανείς ότι όλο αυτό το πατιρντί έγινε επειδή ο Κυριάκος ήθελε να γαμήσει νέγρα(!!), όπως τραγούδαγε ένας ταξιτζής (La Camisa Negra) πριν μερικά χρόνια.
Συνέχεια

Τρομοκοκό!

Posted in σατιρα, σκεψεις, επικαιρα on Μαΐου 17, 2011 by rodia
Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, μπορούμε πλέον να καταλάβουμε τον τρόπο δράσης και αντίδρασης των μεγάλων κεφαλιών της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού.
Τί μηχανεύονται δηλαδή με σκοπό να πείσουν τα χαζά ανθρωπάκια να συνηγορήσουν με τις μεθόδους επιβολής της τάξης -στα μέτρα τους πάντα. Τη μια λένε για τρομο-τέτοιους, την άλλη για σεξο-τέτοιους, εναλλάξ κι επί τα αυτά. Μηδέν φαντασία λέμε. Ετσι, το «κακό» έχει πάντοτε πρόσωπο να δείχνει στην αμερικανική κοινωνία των αφελών, όπως τους νομίζει (και τους θέλει) η εξουσία που τους κυβερνά. Γιατί οι περισσότεροι αμερικανοί πολίτες είναι έξυπνοι και καλοί, μόνο που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα που θέλει να τους πείσει πως είναι βλάκες.
Συνέχεια

η ώρα των πουλιών

Posted in σκεψεις on Μαΐου 14, 2011 by rodia
Μου αρέσει αυτή η ώρα. Είναι η ώρα που κελαηδούν τα πουλιά περιμένοντας τον ήλιο να φανεί. Ακούγονται όμορφα και φέρνουν γαλήνη στην ψυχή. Κάπου κάπου, ο θόρυβος από το πέρασμα ενός οχήματος εμπλουτίζει τη χορωδία των πουλιών κι ακουγεται σαν να χαϊδεύει ο ντράμερ το τύμπανο με το βουρτσάκι. Φσσσ φσσσ φσσσ… σβήνει ο -ξένος για την ώρα αυτή- ήχος και δυναμώνει το κελάηδημα. Καμμιά φορά, ένα πεισματάρικο πουλί δυναμώνει τη λαλιά του, να ξεπεράσει τον ξένο ήχο, και τότε είναι πραγματικά αστείο. Το φαντάζομαι κορδωμένο, με φουσκωμένη την κοιλίτσα του, να διαμαρτύρεται κελαηδώντας, μήπως και το ακούσει ο χαλαστής και σταματήσει. Ισως και να νομίζει ότι ο ήχος του οχήματος παύει χάρη στη δική του προσπάθεια, ποιος ξέρει…

διαρκής ενημέρωση

Posted in σατιρα, σκεψεις, επικαιρα on Μαΐου 13, 2011 by rodia

Αχ, αυτή η «διαρκής ενημέρωση»! Μοιάζει με πολεμικά ανακοινωθέντα! Οταν τύχει να ακούσω ειδήσεις, νοιώθω σαν τον ασθενή επί της χειρουργικής κλίνης: Δεμένη και φιμωμένη, να με εγχειρίζουν χωρίς αναισθητικό, κόβοντας με το μαχαίρι της κουζίνας ένα κομματάκι από δω κι ένα κομματάκι από κεί, να συνεδριάζουν οι χειρουργοί ανάμεσα στα κοψίματα -κατά τη διάρκεια της εγχείρισης, εννοείται- ποιο κομματάκι να κόψουν στο επόμενο στάδιο, και’γώ να μένω ακίνητη -δεμένη και φιμωμένη, όπως είπαμε, όχι άβουλη- να περιμένω τί θα μου κάνουν ακόμα. Και η εγχείριση να μη λέει να τελειώσει, όλο και να παρατείνεται, όλο αύριο, αύριο, αύριο, μεθαύριο, και πάει λέγοντας. Για το χτες, τις λάθος μαχαιριές του χτες, τα λάθος κοψίματα και ποιος φταίει, λέξη. Μόνο για το ότι φταίει ο ασθενής επί της κλίνης του χειρουργείου που βρέθηκε σε αυτή τη θέση! Ημαρτον και πάλι! Για να τρελλαινόμαστε περισσότερο.
Συνέχεια

αντιπαλότητες…

Posted in σκεψεις on Μαΐου 13, 2011 by rodia


Απο δω είναι ο άντρας
Απο κει είναι η γυναίκα
Απο δω είναι η μαμά κι ο μπαμπάς
Απο κει είναι τα παιδιά (αν είναι μονάχα ένα παιδί, κλάφτο!)
Συνέχεια