Archive for the ποιηματα Category

Λέξεις… (επί-λεκτική σωτηρία)

Posted in παραλογα, ποιηματα, αγχωδη on Νοέμβριος 16, 2014 by rodia

Να πιαστώ από μια λέξη
Να κάνω θηλειά

από λέξεις
πλεγμένες

Ενα πλεκτό λέξεων

-μια πλεκτάνη-

Να σηκωθώ

πατώντας σ’ένα κουβάρι
από λέξεις

Να βουλιάξω

σε λέξεις μαλακές

Να πνιγώ

σε ένα λεξικό

Ψάχνοντας μια λέξη καθαρή

Ποια λέξη;
Ποια λέξη;

Να πιαστώ από μια λέξη

-άγνωστη λέξη-

Λέξη από ανύπαρκτο λεξιλόγιο

Μετά, αφού σωθώ,
Να λογοδοτήσω
Χρησιμοποιώντας λέξεις

-βρώμικες λέξεις-
για ξεκάρφωμα:

πως τάχα δεν βρήκα τη λέξη,
πως δεν την ξέρω,
πως δεν υπάρχει…
Ενώ έχει γίνει κτήμα μου

φωλιάζει στο μυαλό μου

Με έχει κατακτήσει ολόκληρη
και ΝΑΙ!

Είμαι η Λέξη!
Είμαι η Λέξη η καθαρή,
η λέξη που δεν υπάρχει,
η λέξη που ψάχνω

Είμαι η λέξη που δεν θα βρω
Η λέξη που θα ενταφιαστεί

που θα βουλιάξει
και θα πνιγεί

Μέσα σ’ ένα μακρόσυρτο παραλήρημα

-καλή ώρα.

______________________
γράφτηκε στις 4/8/2013

Το ύφασμα «χρόνος»

Posted in ποιηματα, σκεψεις on Μαρτίου 20, 2014 by rodia

null

Στους παιδικούς μας αργαλειούς
Υφαίναμε τα όνειρά μας
Το ύφασμα χρόνος υφαίναμε
Με υφάδι το κορμί, στημόνι το μυαλό
Ο χρόνος πότε τεντωνόταν σαν σκοινί
Και πότε σαν λάστιχο
Αργότερα, σαν μεγαλώσαμε,
Φτιάξαμε το ύφασμα γραββάτες
Αυτές που φορούν και στους πεθαμένους

Σκιάχτρα

Posted in παραξενα, ποιηματα on Μαρτίου 5, 2014 by rodia

null
Ξαφνικά, το μπαλκόνι γέμισε σκιάχτρα.
Μάλλον θα σκαρφάλωσαν τη νύχτα από την υδρορρόη.
Χάρηκα το πρωί που τα είδα.
«θα γλιτώσω από τις κουτσουλιές των περιστεριών»
είπα μέσα μου.
Πράγματι, περιστέρια δεν ξαναπάτησαν στο μπαλκόνι.
Ούτε σπουργίτια, ούτε χελιδόνια, ούτε κομπογιάννοι το χειμώνα.
Το κελάϊδισμα που με ξύπναγε τα πρωϊνά, δεν ξανακούστηκε.
Η πολύχρωμη φορεσιά των σκιάχτρων, στην αρχή έφερνε ευφορία,
αλλά σιγά σιγά ξεθώριασε.
Τώρα, υπάρχουν μόνο σκιάχτρα στο μπαλκόνι.
Σκιάχτρα ξεθωριασμένα, ξεμαλλιασμένα από τον αέρα…
και δεν ξέρω πώς να τα διώξω.
_______
γράφτηκε στις 18/1/2014

Κρέας!

Posted in ποιηματα on Ιανουαρίου 28, 2014 by rodia

null
Κρέας
γεννημένο σε κρεββάτι
Κρέας
το μοσχάρι της παρέας
Κρέας
το βαφτίζει ο ιερέας
Κρέας
δώστε του κάτι
Κρέας
μασημένο, ξερασμένο, αγριεμένο
Κρέας
κι άλλο κρέας, πάλι κρέας
Κρέας
φέρτε κρέας
Κρέας
φρεσκοσφαγμένο
Κρέας
απελπισμένο
Κρέας
για τα κανόνια
Κρέας
και μακαρόνια
Συνέχεια

Το δωμάτιο μέσα μου

Posted in παραξενα, ποιηματα on Ιανουαρίου 5, 2014 by rodia

null

Υπάρχει ένα δωμάτιο μέσα μου.
Ενα δωμάτιο που συγυρίζεται μοναχό του.
Κάθε φορά που το βλέπω,
το βρίσκω διαφορετικό.

Πότε βρίσκεται σε ψηλά πατώματα,
πότε κάτω από τη γη,
πότε σε κάποιο χωριό,
πότε σε μεγαλούπολη με θόρυβο.

Πότε με βαρειά έπιπλα,
πότε με χράμια πολύχρωμα,
πότε με χώμα στο πάτωμα,
πότε με παρκέ γυαλιστερό.

Πάντα με ξαφνιάζει αυτό το δωμάτιο.
Είναι σίγουρα δικό μου,
μια και βρίσκεται μέσα μου.
Τοσο δικό μου, αλλά και τόσο άγνωστο!

Το δωμάτιο αυτό, σπάνια το ανοίγω η ίδια.
Ερχεται εκείνο και με επισκέπτεται,
όποτε θέλει.

____________________
γράφτηκε στις 3/1/2014

Ενας λύκος τη νύχτα

Posted in ποιηματα on Αύγουστος 29, 2013 by rodia

 Η γριά καθόταν στο παγκάκι

«να χέσω τους μετανάστες»

λέγοντας και ξαναλέγοντας

αλλά το σκατό παρέμενε κολλημένο

και δεν έβγαινε.

Εβγαινε όμως ο ήχος

«να χέσω τους μετανάστες»

όλο και πιο δυνατός

από το γεροντικό στόμα

όσο πέρναγαν οι ώρες

και βράδιαζε

αλλά το έντερο δεν έλεγε

να κινηθεί.

«Να χέσω τους μετανάστες»

έφτασε να ουρλιάζει σαν λύκος

μόλις το φεγγάρι μεσουράνησε

κι έγινε στ’αλήθεια λύκος

ένας γέρικος λύκος μ’ένα σκατό

κολλημένο στο γκόλο.

«Επί ασπαλάθων…»

Posted in ποιηματα, επικαιρα, μεγαλοι ποιητες on Ιουνίου 16, 2013 by rodia

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα κι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη…

Γαλήνη.

—Τί μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ’ αυλάκια·
τ’ όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
«Τον έδεσαν χειροπόδαρα» μας λέει
«τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι».

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.
__________________________
Γ. Σεφέρης, 31 του Μάρτη 1971