Archive for the αγχωδη Category

Γυναίκα μόνη γράφει

Posted in αγχωδη, αναμεταδοσεις on Δεκέμβριος 9, 2015 by rodia
Ελαβα αυτό το γράμμα από διαδικτυακή φίλη απελπισμένη. Μου το κοινοποίησε και ζητά τη γνώμη μου, αν έκανε καλά που το έστειλε. «Τώρα είναι αργά», της απάντησα, «έπρεπε να με ρωτήσεις πριν το στείλεις». Δεν περιμένω να μου ξαναγράψει και μάλλον έχω δίκιο. Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν…

 

ΚΩΣΤΑ,
ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ ΜΕ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΩΜΟΤΗΤΑ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΜΕ ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΚΟΥΤΑΚΙ ΘΕΛΕΙΣ.
ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΤΙ ΛΥΘΗΚΕ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. ΑΡΧΙΣΕ ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΕ ΚΑΙΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΥΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΓΟ. ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΜΩΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΙ ΠΟΝΑΩ. ΠΟΥ ΔΕ ΓΝΩΡΙΣΤΗΚΑΜΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ.
ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΑΝΑΔΕΥΕΙΣ ΔΙΑΡΚΩΣ ΣΑ ΜΙΞΕΡ. ΚΟΡΜΙ ΚΑΙ ΜΥΑΛΟ. ΑΠΟΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΙ. ΣΕ ΠΟΘΩ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ (ή ΜΗΠΩΣ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΕΟ?) ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΠΝΙΞΕΙΣ. ΝΑ ΜΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ. ΝΑ ΧΑΘΩ. ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΡΩΤΑ. ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗ ΣΠΑΣΩ. ΝΟΙΩΘΩ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ.
ΑΝ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΕ ΜΕΝΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. ΜΗ ΜΟΥ ΓΡΑΨΕΙΣ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ. ΟΥΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ ΚΑΠΟΤΕ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΕ ΑΓΓΙΞΕ. ΓΡΑΨΕ ΣΕ ΜΕΝΑ. ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. ΕΝΑ ΣΚΕΤΟ ΓΡΑΜΜΑ. ΞΕΡΟ. Σ ΑΓΑΠΩ ΤΟΣΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΔΕ ΘΑ ΜΕ ΝΟΙΑΞΕΙ. ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΩ ΤΙ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΥΩ ΜΟΝΟ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΧΩ ΤΑ ΛΟΓΙΑ. ΑΛΛΟΥ ΠΑΤΩ ΚΙ ΑΛΛΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ. ΕΙΜΑΙ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ?
ΓΙΑΤΙ ΣΤΑ ΓΡΑΦΩ? ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΤΗ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ.

Λέξεις… (επί-λεκτική σωτηρία)

Posted in παραλογα, ποιηματα, αγχωδη on Νοέμβριος 16, 2014 by rodia

Να πιαστώ από μια λέξη
Να κάνω θηλειά

από λέξεις
πλεγμένες

Ενα πλεκτό λέξεων

-μια πλεκτάνη-

Να σηκωθώ

πατώντας σ’ένα κουβάρι
από λέξεις

Να βουλιάξω

σε λέξεις μαλακές

Να πνιγώ

σε ένα λεξικό

Ψάχνοντας μια λέξη καθαρή

Ποια λέξη;
Ποια λέξη;

Να πιαστώ από μια λέξη

-άγνωστη λέξη-

Λέξη από ανύπαρκτο λεξιλόγιο

Μετά, αφού σωθώ,
Να λογοδοτήσω
Χρησιμοποιώντας λέξεις

-βρώμικες λέξεις-
για ξεκάρφωμα:

πως τάχα δεν βρήκα τη λέξη,
πως δεν την ξέρω,
πως δεν υπάρχει…
Ενώ έχει γίνει κτήμα μου

φωλιάζει στο μυαλό μου

Με έχει κατακτήσει ολόκληρη
και ΝΑΙ!

Είμαι η Λέξη!
Είμαι η Λέξη η καθαρή,
η λέξη που δεν υπάρχει,
η λέξη που ψάχνω

Είμαι η λέξη που δεν θα βρω
Η λέξη που θα ενταφιαστεί

που θα βουλιάξει
και θα πνιγεί

Μέσα σ’ ένα μακρόσυρτο παραλήρημα

-καλή ώρα.

______________________
γράφτηκε στις 4/8/2013

γενέθλια θανάτων

Posted in παραξενα, αγχωδη on Μαρτίου 11, 2014 by rodia

null
–Θανατογενέσεις…
–Η γέννηση του θανάτου λοιπόν;
–Εκεί οδηγεί ο τρίτος πόλος;
–Ο τρίτος πόλος που τού λείπουν δυο γραμματάκια για να γίνει πόλ(εμ)ος; εμ;
–Θα δοξάζουμε ωσάν Ετρούσκοι τον θάνατο αντί για τη γέννηση;
–Θα διαλέγουμε κουτιά για θάψιμο, ποιότητες μαρμάρων, γραμματοσειρές για τα αγγελτήρια;
……………………………………………………..
(μετά τις σκόρπιες φωνές, αρχίζει ένας διάλογος κάπου κοντά)

–Εσείς πόσες φορές πεθάνατε;
–Μία.
–Μονάχα μία; Ω, τόσο νέος στον πλανήτη λοιπόν…
–Πόσες φορές μπορεί να πεθάνει κανείς, δηλαδή;
–Οσες ακριβώς μπορεί να γεννηθεί.. Απειρες!
–Σοβαρά;
–Αμ, πώς!
–Ελάτε τότε να πεθάνουμε μαζί και μετά ξαναγεννιόμαστε!
–Αμ δεν είναι έτσι ακριβώς.. Το να πεθάνουμε μαζί δεν σημαίνει πως είναι δυνατό να γεννηθούμε πάλι μαζί.. Ζωή και θάνατος είναι γεγονότα εντελώς τυχαία.
–Α.
–Δεν αρέσει αυτό σε πολλούς.. Εμένα μου αρέσει το τυχαίο.
–Α.
–Τί «Α» και «ξε-Α»;
–Τι να πω; Ολα αυτά θέλουν παραπάνω σκέψη.
–Το να γεννηθείς και να πεθάνεις; Δεν θέλει καθόλου σκέψη.. Πράξη θέλει!
–Τί πράξη;
–Απραξία μάλλον…
–Α.
–Κλείσε το στόμα σου παιδί μου, θα μπει καμμιά μύγα!
–Νεογέννητη μύγα;
–Ε;
–Νεογέννητη ή ψόφια;
……………………………………………………..
(καιρός ήταν να αλλάξει επίπεδο η συζήτηση, κόντεψα να τους πιστέψω και’γώ)

Ολα έχουν γραφτεί…

Posted in σατιρα, αγχωδη on Φεβρουαρίου 21, 2011 by rodia

…όλα έχουν ειπωθεί, όλα έχουν τραγουδιστεί, όλα έχουν ανακαλυφθεί, όλα έχουν εφευρεθεί, όλα έχουν σατιριστεί, όλα έχουν υπερμεγεθυνθεί, όλα έχουν υποτιμηθεί, όλα έχουν καταστραφεί, όλα έχουν απαξιωθεί, όλα έχουν ζωγραφιστεί, όλα έχουν καταχρεωθεί, όλα έχουν χορευτεί, όλα έχουν συνθεθεί, όλα έχουν διαμορφωθεί, όλα έχουν καναλιζαριστεί, όλα έχουν παιχτεί, όλα έχουν αναπαλαιωθεί, όλα έχουν ρετουσαριστεί, όλα έχουν αποπληρωθεί, όλα έχουν ξεχρεωθεί, όλα έχουν πατικωθεί, όλα έχουν τυπωθεί, όλα έχουν μαρκαριστεί, όλα έχουν βαπτισθεί, όλα έχουν προσευχηθεί, όλα έχουν απομονωθεί, όλα έχουν ταξινομηθεί, όλα έχουν αποκτηνωθεί, όλα έχουν ταϊστεί, όλα έχουν φαγωθεί, όλα έχουν ταξιδευτεί, όλα έχουν μεταποιηθεί, όλα έχουν αποσυντονιστεί, όλα έχουν εκτιναχτεί, όλα έχουν καταπολεμηθεί, όλα έχουν φτιαχτεί, όλα έχουν συντονιστεί, όλα έχουν συντριβεί, όλα έχουν βομβαρδιστεί, όλα έχουν καταγραφεί, όλα έχουν αποδελτιωθεί, όλα έχουν χτιστεί, όλα έχουν εξερευνηθεί, όλα έχουν αγαπηθεί, όλα έχουν μισηθεί, όλα έχουν αποστραγγιστεί, όλα έχουν τοκιστεί, όλα έχουν πωληθεί, όλα έχουν αναστραφεί, όλα έχουν διαστρεβλωθεί, όλα έχουν ξεχαστεί κι εμένα μού’ρχεται να ξεράσω, να φτύσω στα μούτρα όλων αυτών που έγραψαν, είπαν, τραγούδισαν, ανακάλυψαν, εφηύραν, σατίρισαν, υπερμεγέθυναν, υποτίμησαν, κατέστρεψαν, απαξίωσαν, ζωγράφισαν, καταχρέωσαν, χόρεψαν, συνέθεσαν, διαμόρφωσαν, καναλιζάρισαν, έπαιξαν, αναπαλαίωσαν, ρετουσάρισαν, αποπλήρωσαν, ξεχρέωσαν, πατίκωσαν, τύπωσαν, μάρκαραν, βάπτισαν, προσευχήθηκαν, απομόνωσαν, ταξινόμησαν, αποκτήνωσαν, τάισαν, έφαγαν, ταξίδεψαν, μεταποίησαν, αποσυντόνισαν, εκτίναξαν, καταπολέμησαν, έφτιαξαν, συντόνισαν, συνέτριψαν, βομβάρδισαν, κατέγραψαν, αποδελτίωσαν, έχτισαν, εξερεύνησαν, αγάπησαν, μίσησαν, αποστράγγισαν, τόκισαν, πούλησαν, ανέστρεψαν, διαστρέβλωσαν, ξέχασαν…

Χριστουγεννιάτικες μέρες

Posted in αγχωδη, διηγηματα on Δεκέμβριος 25, 2010 by rodia

Μισομπρουμυτισμένος στο χαλί σκαλίζει το σωρό από χαρτάκια που κείτονται εδώ και κάτι μέρες στην άκρη του, κοντά στο πόδι του τραπεζιού, μαζεύοντας σκόνη. Πιάνει στ’ ακροδάχτυλα του αριστερού του χεριού ένα ένα τα χαρτάκια, τα σηκώνει και τα κοιτάζει προσεχτικά στο φως, αφού τινάξει απαλά τη σκόνη από πάνω τους. Μετά τ’ απιθώνει σε κάποιον απ’ τους μικρότερους σωρούς, που σχηματίζονται σιγά σιγά γύρω-γύρω, ανάλογα με το περιεχόμενό τους. Μερικά, τά βάζει σε μια γαλάζια νάϋλον σακκουλίτσα για να τα πετάξει, μάλλον αύριο, αφού τα επανεξετάσει.

Άλλα απ’ αυτά είναι παλιοί λογαριασμοί -πόσο νερό, πόσο ηλεκτρικό, πόσο τηλέφωνο, θ’ αγόραζε σπίτι αν έκανε λιγάκι οικονομία τόσα χρόνια! Αποδείξεις κρασοκατανύξεων με φίλους, αποδείξεις ειδών ρουχισμού -από πότε είχε ν’ αγοράσει ρούχα; Ούτε που θυμάται, τα χαρτάκια όμως του το θυμίζουν με τις τυπωμένες ημερομηνίες τους. Χαρτάκια με αριθμούς τηλεφώνων, πρόχειρα σημειωμένοι χωρίς ένα όνομα πάνω -πώς να θυμηθεί σε ποιόν ανήκουν; Κι άλλα χαρτάκια με κάποιο στίχο, που πάλι δε θυμάται αν τον είχε ακούσει ή διαβάσει ή αποτελούσε μια έμπνευση της στιγμής.
Συνέχεια

περιμένοντας το μήνυμα

Posted in αγχωδη on Δεκέμβριος 23, 2010 by rodia
Ο μουσικός περιμένει. Πέρα δώθε βηματίζοντας, περιμένει. Ομίχλη στο σταθμό, οι ράγες του τρένου υγρές κι αυτός περιμένει. Περιμένει το μήνυμα που θα του φέρει το τρένο, αν έρθει. Η πιθανότητα να μην έρθει το τρένο, ούτε καν περνάει απο το νου του. Για πολλές ώρες, σκέφτεται μοναχά το μήνυμα. Το μήνυμα και το τρένο που θα το φέρει.
Κάποια στιγμή κουράζεται, αρχίζουν τα πόδια να πονούν -τόσες ώρες ορθός και τόση υγρασία!- και ψάχνει κάπου να καθήσει, αλλά παγκάκι πουθενά, ο σταθμός κλειστός και ο σταθμάρχης απών. Ούτε ένα αυτόματο μηχάνημα, να βρει κάτι να πιεί. Κι αν θελήσει να φύγει με το τρένο που θα περάσει, αν τον καλεί κάπου το μήνυμα, δεν υπάρχει τρόπος να προμηθευτεί εισιτήριο. Ολα κλειστά κι αυτός να βηματίζει πέρα δώθε στην αποβάθρα, να περιμένει μέσα στην ομίχλη. Τι γκαντεμιά! Ούτε τα παπούτσια του δεν μπορεί να δει, τόσο πηχτή ομίχλη. Και τρένο δεν έρχεται. Κοντεύει να απελπιστεί εντελώς, μέχρι που ακούει ένα σφύριγμα. Το τρένο έρχεται.
Συνέχεια