Ο θάνατος του σατιρικού ποιητή

στο θάνατο των αλλονών
αναζητώ γαλήνη
και η δική μου η θανή
αδιάφορο μ’ αφήνει

Αλλοι θα κλαιν’ σπαραχτικά
που χάνουν τέτοιο αστέρι…
Πώς θα μπουκώνουν τώρα πια
μ’ αλάτι και πιπέρι;

Μέσα στον τάφο ξαπλωτός
γλυκά θα ξαποσταίνω
κάτω στο μνήμα ήσυχος
φρέσκος πάντα θα μένω

Τόσο γέλιο που χάρισα
καιρός μου να γελάσω
αντίκτυπους και ενοχές
χωρίς να λογαριάσω

(πριν από λίγο, ατάκα κιεπιτόπου εδώ)

Advertisements

3 Σχόλια to “Ο θάνατος του σατιρικού ποιητή”

  1. μου άρεσε η κηδεία σου, πότε θα ξαναγίνει
    να φέρω και το σόι μου να νιώσει τη σαγήνη;

    θυμήθηκα τις σάτιρες που ‘χες πολλές σκαρώσει
    πάντα τις είχα για γκουρμέ εις της ψυχής τη βρώση

    εξάλλου τέτοιες τελετές ψάχνω για να προβάρω
    τον εδικό μου θάνατο όταν τονε καργάρω

    τον εβιντεοσκόπησα ιδέες για να παίρνω
    ιδίως για το φέρετρο που ήταν πολύ μοντέρνο

  2. Κάθε μέρα εγώ πεθαίνω
    με όλα όσα στραβά μαθαίνω
    εγκεφαλικό τη μία
    ανευρίσματα την άλλη
    τα ειδησεογραφικά δελτία
    μου τσακίζουν το κεφάλι

    Σαν τα τούβλα πέφτουν πάνω
    κεραυνός κι αεροπλάνο!

  3. Ας κανουμε σημαια μας το νεκροσαβανο μας
    και μεσα απο τον ταφο μας ας πουμε τον καημο μας
    Εμπρος! ας τραγουδησουμε τα πένθιμα τραγουδια
    ενω μας ροκανιζουνε σκουλήκια κι αλλα ζούδια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: