με αφορμή την ποίηση της Ingeborg Bachmann

Το κείμενο είναι σχόλιο του Γιώργου Μίχου από εδώ via X2

Μερικές σκέψεις περισσότερο απ’ αφορμής, που λένε:

Κάπου ανάμεσα στη θεματογραφία των ποιημάτων και στην πίεση στην ελληνική της μετάφρασης παίρνουμε μια ιδέα για το πρόταγμα που είχε η ομάδα ποιητών μετά τον πόλεμο, όταν ήταν υποχρεωμένοι να γράψουν γερμανικά, μια γλώσσα φθαρμένη από τη ρητορική του θανάτου.
Έπρεπε να διαβούν το θάνατο και να βρουν την επιθυμία σε μιαν άλλη γλώσσα που ωστόσο δεν μπορούσε να είναι παρά ένα ιδιόλεκτο της ίδιας της γλώσσας του θανάτου.
Το πράγμα δύσκολο, ο Τσελάν το τέλειωσε στη Γέφυρα Μιραμπώ στο Παρίσι, η Μπάχμαν με την παράξενη πυρκαγιά που την οδήγησε στο θάνατο…

Τηρουμένων των αναλογιών, και μιλώντας για ποιητές που έχουν το σθένος να είναι κάτι περισσότερο από επαίτες δημοσιότητας, ένα παρόμοιο πρόταγμα έχουμε κι εμείς στην ελληνική γλώσσα σήμερα.

Να βρούμε ένα ιδιόλεκτο που να αντιτίθεται στη ρητορική της κλεπτοκρατίας, της οποίας το μεγαλύτερο κατόρθωμα είναι ότι διέφθειρε τον λόγο που παραδοσιακά εξέφρασε την κριτική απέναντι σε κάθε εξουσία στη χώρα…

Πρέπει να διαβούμε τα δικά μας πεδία, όχι θανάτου, αλλά αφρώδους λόγου, όπου ο αριστερής καταγωγής σοσιαλδημοκράτης μπορεί να είναι κάλλιστα ρατσιστής κοινωνικός ή άλλης μορφής ή δολοφόνος πιστός στο γράμμα του νόμου, και του οποίου η προσωπική ιστορία προς το τελευταίον εκβάν της κρινόμενη δεν αποτελεί άλλοθι.

Ο κος Πάγκαλος και ο κος Γαβράς, για παράδειγμα έχουν κιόλας μιαν εμπειρία, όχι γιατί είναι ρατσιστές, αλλά γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν πως η διάδοχη κατάσταση του Ζ δεν είναι στα έδρανα που κάθονται αλλά στο κοινό που ψάχνει τη γλώσσα της κριτικής του. Το δικαιωμένο τους είναι πια ζητούμενο, και ζητάει τη γλώσσα του, που δεν διαθέτουν για την ώρα οι φθαρμένοι λογοτέχνες από τη ρητορική της κλεπτοκρατίας.

Οι ρητορικές της απολογίας τους επικαλούνται μια “έννομη τάξη” που αν και σε δημοτική γλώσσα, δεν διαφέρει και πολύ στο ύφος και στις επικλήσεις της από τις ανακοινώσεις της εξουσίας το Νοέμβρη του 73.

Μέσα σε αυτή τη λογική η ποιητική προσπάθεια της Μπάχμαν μπορεί να αποβεί σημαντική εμπειρία για τη διαχείριση του προβλήματος της ποιητικής έκφρασης, της κρίσης του στίχου στην εποχή μας.

Με την προϋπόθεση ότι θα αναλάβουμε το κόστος της ιδεολογικής αντιπαράθεσης και δεν θα το συρρικνώσουμε σε μορφικό ζήτημα τύπου ισόμετρος ανισόμετρος στίχος… όπως υποχρέωσε τη Γενιά του 30 η δικτατορία του Μεταξά.

Ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο από τα σκουπίδια των λόγων που τον πέταξαν… αν με εννοείτε…:)

______________________
Περί Ingeborg Bachmann

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: