Archive for the μεγαλοι ποιητες Category

«Επί ασπαλάθων…»

Posted in ποιηματα, επικαιρα, μεγαλοι ποιητες on Ιουνίου 16, 2013 by rodia

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα κι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη…

Γαλήνη.

—Τί μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ’ αυλάκια·
τ’ όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
«Τον έδεσαν χειροπόδαρα» μας λέει
«τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι».

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.
__________________________
Γ. Σεφέρης, 31 του Μάρτη 1971

με αφορμή την ποίηση της Ingeborg Bachmann

Posted in blogging, χθες και σημερα, αναμεταδοσεις, μεγαλοι ποιητες on Μαρτίου 10, 2011 by rodia

Το κείμενο είναι σχόλιο του Γιώργου Μίχου από εδώ via X2

Μερικές σκέψεις περισσότερο απ’ αφορμής, που λένε:

Κάπου ανάμεσα στη θεματογραφία των ποιημάτων και στην πίεση στην ελληνική της μετάφρασης παίρνουμε μια ιδέα για το πρόταγμα που είχε η ομάδα ποιητών μετά τον πόλεμο, όταν ήταν υποχρεωμένοι να γράψουν γερμανικά, μια γλώσσα φθαρμένη από τη ρητορική του θανάτου.
Έπρεπε να διαβούν το θάνατο και να βρουν την επιθυμία σε μιαν άλλη γλώσσα που ωστόσο δεν μπορούσε να είναι παρά ένα ιδιόλεκτο της ίδιας της γλώσσας του θανάτου.
Το πράγμα δύσκολο, ο Τσελάν το τέλειωσε στη Γέφυρα Μιραμπώ στο Παρίσι, η Μπάχμαν με την παράξενη πυρκαγιά που την οδήγησε στο θάνατο…
Συνέχεια ανάγνωσης

Τα Εντεψίζικα του Γιώργου Σεφέρη

Posted in αρθρα, επικαιρα, μεγαλοι ποιητες on Φεβρουαρίου 25, 2011 by rodia

Τα βρήκα εδώ και αντιγράφω την ομάδα με τίτλο «Λιμερίκια»:

1.
Ήταν ένα πέος στη Δήλο
που ψήλωνε κάτω απ’ τον ήλιο·
όταν τό ειδε φώναξε: “Ω!
αν βρισκόταν εδώ,
με τούτο θα τον τσάκ’ζα στο ξύλο.”

1939

2.
Η κόρη είχε στο πράμα της πλήθος εφόδια
κ’ ένα ταξίμετρο δεμένο με καλώδια·
σαν της είπα: “Τί θές;”
μ’ αποκρίθη: “Δραχμές
ενενήντα, χωρίς τα διόδια.”
Συνέχεια ανάγνωσης

Καλή χρονιά κι εντοιχισμένη!

Posted in σατιρα, μεγαλοι ποιητες on Ιανουαρίου 5, 2011 by rodia


Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
____________________
ΣΗΜ.1. από εδώ, όπου θα βρείτε και δυο ηχογραφήσεις του ποιήματος.
ΣΗΜ.2. Αφιερωμένο θερμά στον κ. Χρ. Παπουτσή, υπουργό Προστασίας του Πολίτη, εκκολαπτόμενο Αγιο των ελλήνων συρματοπλεγματοπεριφραχτών.
ΣΗΜ.3. Η Κίνα οδηγός πασών των Ευρωπαϊκών Ενώσεων

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 39 other followers