ο περιπατητής
Κλακ κλακ κλακ – κλακ κλακ κλακ
Περπατά αμέριμνος, σαν προσηλωμένος σε καλόδεχτο πεπρωμένο.
Ανεμίζει φτερουγίζοντας η μαύρη καπαρντίνα.
Ο ίσκιος του σέρνεται πετσοκομμένος στο μακρόστενο πάρκο.
Σμήνη πουλιών ξεπετιούνται σε κάθε βήμα,
λες και το βάδισμα ξεκλειδώνει πόρτες κλουβιών.
Like this:
One blogger likes this post.
Αυγούστου 24, 2011 στις 6:34 μμ
ξεκλείδωσες για τα καλά!
Αυγούστου 30, 2011 στις 1:03 μμ
κλακ , κλακ , κλακ …
ήχοι της ύπαρξης…
απ ότι αμυδρά μπορώ να δω και να καταλάβω, είχε έναν ενδοιασμό ο τύπος…
ένας θεός ξέρει πώς είχε δημιουργηθεί αυτός και τα πουλιά που ξεσήκωσε το βήμα του αλλά ένιωσε πως δεν είναι πια ζημιούργημα της φύσης…